ලගදි ප්රන පොත් වගයක් අවුස්සන කොට හම්බවුන ෆොටෝ වගයක්. අවුරුදු 7/8 විතර කලින් ඉස්කෝලෙන් ගිය අද්යාපන (ෆන්) චාරිකාවකදි ගත්තු එවා. ෆොටෝ ටික දෑක්කම නිකම්ම හිනා ගියා. බස් එක ඈතුලේ තිබ්බ x-ray ඩෘම් සෙට් එකයි අපේ මූනුයි දෑකලා. කොච්ච්ර ලස්සන කාලයක්ද? උදේට ඉස්කෝලෙ ගිහින් බෙල් එක ගහන කන් ක්රිකට් ගහපු හෑටි. බස් හෝල්ට් ගානේ කටු කාපු හෑටි. ඔෆිස් එක ඉස්ස්රහ කට්ටියම පේලියට දන ගහගෙන හිටපු හෑටි.පොඩි පොඩි දේවල් වලට ගහමරාගෙන කමිස කලිසම් ඉරාගෙන ගෙද්ර ගිය හෑටි. දුම් ගහපු හෑටි. නිවාඩු දෙන දවසේ පාටි දාපු හෑටි.. මුලු පන්තියම එකතු වෙලා හදපු වේද්කා නාට්ය... මේ දෙවල් මතක් වෙන කොට හිතට මහා දුකක් දෑනුන..ඒ කාලෙ තිබ්බ සතුට සහල්ලුව අද කෝ??? ආයෙත් කවදාවත් ඒ වගේ ජීවිතයක් ගෙවන්න පුලුවන් වෙයිද? ඒ කාලෙ හොදම යාලුවො වෙලා හිටපෞ අය අද ජීවතුන් අත්රද කියලවත් දන්නෙ නෑහෑ. අදටත් මුන ගෑහෙන කීප දේනා ඈරුනු කොට. සමහර අය එන්ගේජ් වෙලා. සමහ්ර අය අද රටෙත් නෑහෑ..
තව අවුරුදු දහයකින් අපි කොහේ ඉදීද?
nickelback ලගේ photograph සින්දුව මතකෙට ආවා ඉබේම..
every memory is looking in the back door,
I Have the photo album spread on my bedroom floor,
It's hard to say it, time to say it,
good bye, good bye..
