ඇය..මම..හැන්දෑවක....

දළදා මාලිගාවෙ ඉදන් වැව රවුමෙ ඇවිදගෙන ආව අපි දෙන්නා, සීතල මාලිගාව ඉස්සරහ තියෙන බංකුවක වාඩි වුණා.
දවල් ඉදන් නොයෙක් තැන් වල රස්තියාදු ගහල ගහල මේ ගස් සෙවණෙ වාඩි වුණාම දැනෙන්නෙ හරිම සනීපයක්. සැහැල්ලුවක්.

'කකුල් දෙකත් රිදෙනව.' මම කිව්ව.
'පොඩ්ඩක් අතගාන්නද?' ඇය සරදම් සිනාවක් පාමින් ඇහැව්ව.
'අත ගෑවත් කමක් නෑ.' මමත් මහ හිනාවක් යටපත් කරගෙන කිව්ව.
ඇය සෙමින් සිනාවෙමින් මගෙ අත කෙනිත්තුව.
හැන්දෑවේ වැටෙන හිරැ එළිය හරිම අපූරැවට වැවට වැටෙනව.විටින් විටේ උස්පහත් වෙන දියරැලි මත වැටිලා බලන්නත් බැරි තරමට දිස්නෙ ගහනව.

ඇය මගෙ උරහිස මත හිස තබාගත්ත.

'ඔයාට පේනවද අර ඈතින් තියෙන වළාකුළු බැම්මෙ කෙළවර? '
'හ්ම්...'
'අන්න එතනින් තමයි ඇහැලේපොල කුමාරිහාමිවයි එයාගෙ සේවිකාවන්වයි වැවට තල්ලු කෙරැවෙ.'
'අනේ පව්. ඉතින් ඒ අයට මොකද වුණේ? ඇය ඇහුව.'
'ඒ අය මැරැණ කියල තමයි කියන්නෙ. ළගදී වැවේ මඩ අයින් කරන කොට හම්බවෙලා තියෙනව රත්තරන් ආභරණ වගයක්. සමහර විට ඒ අයගෙ වෙන්න ඇති.' මම කිව්ව.
ඇය තව ටිකක් මට තුරැළු වුණා.

ඈතින් පේන බහිරව කන්දට උඩින් එක එක හැඩයෙ වළාකුළු පාවෙනව. එක එක පාට... එක එක හැඩ..

'අන්න නැවක් .' ඇය ඒ දිහාට ඇගිල්ල දිගු කරලා පෙන්නුවා.
'හ්ම්.. අර ඉන්නෙ නැවේ නාවිකයො ටික.' ඊට උඩින් තිබුණූ වලාකුලක් පෙන්වමින් මම කිව්ව.
'ඒගොල්ලො කොහාටද යන්නෙ?'
'මං හිතන්නෙ අපි යන පැත්තටම..දන්න දෙයක් එක්ක නොදන්න දිහාවකට..'
මම කිව්ව.

කොහෙදෝ ඉදල එන හුළගක් හෙමින් හෙමින් වදිනව. එක හුළං රැල්ලක් ඇගේ සිනිදු කෙස් රොදක් එක්ක සෙල්ලම් කරනව.
ඒක දැකල මට ඉරිසියා හිතුණ.
ඇගෙ කෙස්වල තියෙන්නෙ අමුතුම සුවදක්. විලවුන් පාවිච්චි නොකරන ඇයට ඒ සුවද ලැබුණෙ කොහෙන්ද? හැමදාම ඒ පුදුමය මට තිබුණ. ඒ වගේම මම හැමදාමත් ඇගෙ ඒ අපුරැ සුවදට ඇලුම් කළා

'හරිම සුවදයි..'මම කිව්වා
'මොනවද?' ඇය ඇහුව.
'හැමදේම..'

ඇය පිටකරන හැම හුස්මක්ම මගෙ ගෙලේ දැවටෙනව..
අපට පිටිපස්සෙන් අතු විහිදන් ඉන්න මාර ගහේ කොළයක් දෙකක් ඉදහිට වැටෙනව. හුළගට අහුවෙන සමහර කොළයක් ඈතට පාවෙලා ගිහින් වැවට වැටෙනව.

අහසත් ටිකෙන් ටික රතු පැහැවෙනව..

" එක දවසක් හැන්දෑවක, කණාමැදිරි එළි පාරක, මං හෙව්වා තරැ කැටයක්. නිල් පාටින්..පායා දිලෙන.."

සින්දුවක් එක පාරටම මගෙ කටින් පැන්නා..

ඇය හෙමින් හිස ඔසවල මගෙ දිහා බැලුව.

' ඒ සින්දුව ගොඩක් කල් ඉදන් මම හෙව්ව. ඔයා ලග ඒ සින්දුව තියෙනවද? ' ඇය ඇහුව.
මම හිස වැනුව. ' හෙට මේල් කරන්නම්..'
ඇය නැවතත් උරහිසේ හිස තබාගෙන ඇස් පියා ගත්තා..

'ඉතුරැ ටිකත් කියන්න‍කො'..ඇය ඇසෙන නෑසෙන තරමින් කිව්ව..

මගේ ඇස් යොමුවු‍‍ණේ ඈතින් පෙනෙන කදු වළල්ල දිහාවට..

සුහද ආරාධනාවක් අරන් ඈ ඇවිත්..දොරකඩට..
පවන් පොදකටවත් ඉඩක් නෑ නොවෙද..
අවකාශයම.. වසාගෙන..
ඈ සිටිනා විට මා අසල...
ඈ සිටිනා විට මා අසල..........

ඈගේ ඉල්ලීම හරිම සැහැල්ලුවෙන් මම ඉටුකළා..

---------------------------------------------

(කෙටි කතාවකි )